SPOTKANIE ZE SŁOWEM – 324/365 – NIE POZWÓLMY WYRZUCIĆ BOGA Z NASZYCH SERC – (Łk 19,45-48)
Była niedziela 11 lipca 1943 roku Kisielin na Wołyniu. Polskie rodziny zgromadziły się w kościele w Kisielinie, by uczestniczyć we Mszy Świętej. Nikt nie przypuszczał, że za chwilę świątynię otoczą oddziały UPA, a modlitwa zamieni się w walkę o życie.
Część wiernych została zamordowana. Inni schronili się w murowanej plebanii i kościelnych zabudowaniach. Barykadując drzwi i okna, przez wiele godzin odpierali ataki. Nie mieli broni, tylko kamienie, cegły i ogromną wolę przetrwania. Wśród obrońców byli Włodzimierz Dębski i jego żona Aniela – rodzice przyszłego kompozytora Krzesimira Dębskiego.
Bronili własnego życia, swoich najbliższych, ale w pewnym sensie bronili także kościoła – miejsca, w którym szukali schronienia, gdzie jeszcze przed chwilą wspólnie się modlili. Te mury stały się ich ostatnią twierdzą. Każda cegła, każde zamknięte okno było próbą ocalenia nie tylko człowieka, ale również świętości tego miejsca.
Dzisiaj coraz więcej ataków na Kościół profanowanie świątyń, szydzenie. Sprzeciwiając się temu my również chociaż w innych czasach bronimy naszego miejsca wiary, nadziei.
Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: „Napisane jest: "Mój dom będzie domem modlitwy", a wy uczyniliście z niego jaskinię zbójców”. I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.
Świątynia to nie tylko mury, ołtarz i obrazy. To miejsce spotkania człowieka z Bogiem, przestrzeń modlitwy, nadziei i przebaczenia. Dzisiaj coraz częściej jesteśmy świadkami profanowania kościołów, szydzenia z wiary i prób ośmieszania tego, co dla wielu ludzi jest święte. Jezus nie pozostał obojętny, kiedy z domu modlitwy uczyniono miejsce handlu. Stanął w obronie świątyni. My również, choć żyjemy w innych czasach, jesteśmy wezwani, by bronić naszych kościołów. Nie pięścią ani nienawiścią, ale odwagą, świadectwem wiary i szacunkiem do tego, co święte.
Bo jeśli zabraknie tych, którzy będą bronić domu Bożego, może kiedyś zabraknąć również tych, którzy będą się w nim modlić. Nie pozwólmy, aby z naszych świątyń zniknęła modlitwa, a z naszych serc – Bóg.
Daj nam odwagę stawać w obronie wiary, szanować to, co święte, i nigdy nie wstydzić się Twojego imienia
Ruiny kościoła w Kisielnie na Wołyniu.
Fot: Ryszard Fraczek
Czytanie I (Ap 10, 8-11)
Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła
Książeczka słodka jak zwycięstwa Kościoła i gorzka jak jego doświadczenia
Ja, Jan, znów usłyszałem głos z nieba, jak zwracał się do mnie w słowach: «Idź, weź księgę otwartą w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi!»
Poszedłem więc do anioła, mówiąc mu, by dał mi książeczkę. I rzecze mi: «Weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód». I wziąłem książeczkę z ręki anioła, i połknąłem ją, a w ustach moich stała się słodka jak miód, gdy zaś ją spożyłem, goryczą napełniły się moje wnętrzności.
I mówią mi: «Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o wielu królach».
Ewangelia (Łk 19, 45-48)
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus wypędza przekupniów ze świątyni
Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: «Napisane jest: „Mój dom będzie domem modlitwy”, a wy uczyniliście go jaskinią zbójców».
I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.